Η αιώνια διαμάχη συναισθήματος και λογικής…

 

Θα ασχοληθώ με τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ λόγω της κρίσιμης εβδομάδας που διανύουν μέχρι την ψηφοφορία της 11ης Νοεμβρίου. Για να πούμε την αλήθεια, δεν είναι καθόλου εύκολη αυτή η ψηφοφορία. Κάθε σκεπτόμενος πολίτης, φίλος ή στέλεχος του κόμματος έχει μπροστά του ένα τεράστιο δίλημμα, από την έκβαση του οποίου θα κριθούν τα πάντα για το μέλλον του κινήματος. Αν καταφέρει κανείς να βγάλει τις προσωπικές του παρωπίδες (φιλίες, προσωπικά συμφέροντα, προτιμήσεις κλπ) θα δει καθαρά ότι η επιλογή ανάμεσα στον ΓΑΠ και τον ΒΒ είναι τρομερά δύσκολη ως και “ευνουχιστική” γιατί όποια και να είναι αυτή, κανείς ψηφοφόρος δεν θα μπορεί να είναι απόλυτα ευχαριστημένος και να τα έχει καλά με τη συνείδησή του. Η πολιτική για άλλη μια φορά καταφέρνει με έναν μαγικό τρόπο να φέρνει τους ανθρώπους μπροστά σε σημαντικά ιστορικά σταυροδρόμια, και να τους ωριμάζει κατά τη διαδικασία του διλημματικού ξεκαθαρίσματος. Ακριβώς δηλαδή ότι συμβαίνει και στην πραγματική ζωή του καθενός, που τα διάφορα γεγονότα συνθέτουν σκηνικό διαμορφωμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε να βρίσκεται σε μόνιμη βάση σε διάλογο με τον εσωτερικό εαυτό του, που κυριαρχούν οι 2 δυνάμεις:

Η αιώνια διαμάχη συναισθήματος και λογικής…

Όπως είναι εύκολα αντιληπτό, στην συγκεκριμένη περίπτωση το συναίσθημα αντιστοιχεί στον ΓΑΠ και η λογική στον ΒΒ. Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά την κάθε μία από τις δύο συγκρουόμενες πλευρές-δυνάμεις:

Το συναίσθημα:

Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ αλλά και πολλοί άλλοι Έλληνες πολίτες έχουν μεγάλη ευγνωμοσύνη προς τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ειδικά οι του ΠΑΣΟΚ, δεν θα είχαν καν το κίνημα, αν δεν υπήρχε αυτός. Πώς είναι δυνατόν τώρα να σκέπτονται να μην ψηφίσουν τον γιό του; Σχεδόν αδύνατον. Δεν θα το αντέξει η ψυχή και η συνείδησή τους. Μπορεί βέβαια ο ΓΑΠ να μην είναι σαν τον πατέρα του, και να υστερεί σε σημαντικά σημεία, αλλά όπως και να το κάνουμε οι λέξεις ΠΑΣΟΚ και Παπανδρέου είναι σχεδόν ταυτόσημες. Αν σε αυτό προσθέσουμε και την καθόλου φιλολαϊκή πολιτική της κυβέρνησης Σημίτη, τότε οι μνήμες του Ανδρέα να φωνάζει στο μπαλκόνι έρχονται νωπές. Δεν μπορούμε λοιπόν να στείλουμε σπίτι του, τον Γιώργο, που για τους περισσότερους είναι ο φυσικός συνεχιστής του Ανδρέα, να μην πούμε και του παππού του… Ο ΓΑΠ εκφράζει αυτό που έχουν μέσα τους όλοι στο ΠΑΣΟΚ…τον Ανδρέα. Τον άνθρωπό που τους έκανε σημαντικούς, τον άνθρωπο που τους έδωσε υπόσταση και μέλλον. Φυσικά αυτό ισχύει και για τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ τα περισσότερα από τα οποία έχουν τον Ανδρέα ως πολιτικό μέντορα και πνευματικό πατέρα.Για όλους αυτούς λοιπόν, ο ΓΑΠ είναι ο άνθρωπός τους. Η μόνη φυσική επιλογή, ο μόνος άνθρωπος που μπορούν με ευκολία να ακούσουν το επίθετό του για αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα ο ΒΒ φαίνεται λίγος, διαπλεκόμενος, εκμεταλλευτής της μνήμης και της ιστορίας, Σημιτοφέρνει και λίγο ως προς τα συμφέροντα που τον υποστηρίζουν.

Η λογική:

Ο ΒΒ είναι ένας ευφυής άνθρωπος, εξαιρετικός ομιλιτής και αναλυτής, δυναμικός και μάχημος  μάχιμος, με ικανότητες διαχείρισης κρίσεων και καταστάσεων, τις οποίες έχει αποδείξει πολλάκις από τη θέση του υπουργού. Ο αρχηγός κάποιου κόμματος πρέπει να είναι τέτοιος άνθρωπος, να έχει την ικανότητα να ενορχηστρώσει και να οργανώσει τις κομματικές του δυνάμεις. Ο ΒΒ εμφανίζεται ικανότερος του ΓΑΠ σε όλα αυτά και άσχετα από συναισθηματισμούς είναι καταλληλότερος για αρχηγός. Ο ΓΑΠ εξάλλου τις είχε τις ευκαιρίες του και τις πέταξε στα σκουπίδια. Σε ένα κόμμα εξουσίας όπως το ΠΑΣΟΚ, οι ψηφοφόροι δεν πρέπει να ψηφίζουν μόνο πρόεδρο αλλά εν δυνάμει πρωθυπουργό της χώρας. Ο ΒΒ φαίνεται να μπορεί να νικήσει τη ΝΔ και σε περίπτωση που γίνει πρωθυπουργός εμφανίζεται αρκετά ικανός. Για όλους αυτούς που αναζητούν διέξοδο στα πολιτικά αδιέξοδα που έχει οδηγηθεί η χώρα αλλά και το ΠΑΣΟΚ, ο ΒΒ είναι ο άνθρωπός τους. Αντίθετα ο ΓΑΠ φαίνεται λίγος, looser λόγω 3 χαμένων εκλογικών αναμετρήσεων, Αμερικανοφέρνει και λίγο ως προς τα συμφέροντα που τον υποστηρίζουν.

Η σύγκρουση:

Πάντα συγκρούεται το συναίσθημα με τη λογική στον άνθρωπο. Κανείς δεν πήγε μπροστά μόνο με το ένα ή μόνο με το άλλο.

Σε αυτόν που έχει μόνο λογική, δεν είναι κανονικός άνθρωπος γιατί δεν αισθάνεται τους άλλους, δεν βρίσκονται σε αρμονία οι εσωτερικές του δυνάμεις, δεν αγγίζει τις λεπτές υφές της ανθρώπινης υπόστασης, δεν προοδεύει στον πνευματικό κόσμο αλλά μόνο στον υλικό.

Σε αυτόν που έχει μόνο συναίσθημα, ούτε αυτός είναι κανονικός άνθρωπος γιατί δεν σκέφτεται, δεν βλέπει την πραγματικότητα και την αλήθεια, είναι έρμαιο των φόβων και των ανασφαλειών του, δεν αγγίζει τις λεπτές υφές της ανθρώπινης ευφυίας και δεν μεγαλουργεί με την πολυπλοκότητα της σκέψης και τη σύνθεση των ιδεών.

Χρειάζεται η σύνθεση και των δύο δυνάμεων. Ο άνθρωπος που έχει και συναίσθημα και λογική ζει αρμονικά και προοδεύει. Το ιδανικό λοιπόν θα ήταν αν στο ΠΑΣΟΚ μπορέσουν μετά την 11η Νοεμβρίου να συνυπάρξουν και τα 2 μέρη στον ίδιο χώρο. Αν δηλαδή μετά τις ζημώσεις και τις διαμάχες καταφέρουν να καθυποτάξουν την ακρότητα και να συνθέσουν το νέο ΠΑΣΟΚ.

Προσωπικά δεν πιστεύω δυστυχώς ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα. Όπως έγραψα και σε προηγούμενο άρθρο μου το γυαλί έχει ραγίσει και μάλλον ήρθε η ώρα του πολιτικού διαζυγίου.Γι αυτό, κάνοντας καθαρή πολιτική ανάλυση και επιστρατεύοντας τα επιχειρήματα και των δύο πλευρών, αν είχα να διαλέξω την καλύτερη συνταγή, θεωρώ ότι πορεύονται αρμονικά οι άνθρωποι που έχουν 51% λογική και 49% συναίσθημα…

Και κάτι ακόμα:

“Οι στρατοί Λεόντων με αρχηγό Πρόβατο συνήθως χάνουν ή κερδίζουν με τρομερές απώλειες. Οι στρατοί Προβάτων με αρχηγό Λέοντα συνήθως κερδίζουν ή χάνουν προκαλώντας τρομερές απώλειες στον εχθρό… Αν είναι Λέοντες και οι στρατιώτες και ο Αρχηγός τότε είναι ανίκητος ο στρατός αυτός…”

Τα συμπεράσματα δικά σας…

—

Άγρια ομορφιά στο πολιτικό σκηνικό

Σε παλαιότερο άρθρο μου είχα χαρακτηρίσει το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών ως το σοφότερο των τελευταίων ετών. Το μοίρασμα της πολιτικής πίτας έχει δρομολογήσει εξελίξεις σε όλους τους χώρους, μερικές εκ των οποίων, παρακολουθούμε καθημερινά στις τηλεοράσεις μας.

Τα δύο μεγάλα κόμματα βρίσκονται σε κατάσταση “εκτάκτου ανάγκης“. Στο μεν ΠΑΣΟΚ έπεσαν τα προσωπεία, που τόσα χρόνια υπήρχαν, και αποκαλύφθηκαν ολοφάνερα τα στρατόπεδα των μονομάχων. Το πολιτικό μέλλον του κινήματος είναι αβέβαιο. Στη δε ΝΔ, δεν υπάρχει η τόση αλαζονία της πρώτης τετραετίας γιατί με 152 βουλευτές, όλο και κάποιος δυσαρεστημένος θα προκαλέσει αγωνίες και ανησυχίες στους κυβερνητικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς.Το μέλλον της υφιστάμενης κυβέρνησης αβέβαιο επίσης.

Όσο για τα μικρότερα κόμματα, η κατάσταση τα οδηγεί ή στη δράση ή στην εξαφάνιση. Αν τώρα που τα πράγματα εξελίσσονται ραγδαία, αυτά μείνουν απαθή, στις επόμενες εκλογές οι πολίτες θα τα καταψηφίσουν ως ανεπαρκή.

Οι νέοι πολιτικοί συσχετισμοί οδηγούν σιγά σιγά στην εμφάνιση της πραγματικότητας. Είναι σαν να βλέπουμε μια πελώρια δύναμη “δικαιοσύνης” να πλανάται πάνω από την πολιτική σκηνή, να υποχρεώνει την αλήθεια να βγει στην επιφάνεια, να καταδικάζει τους δήθεν και τους ψεύτες, να εξαναγκάζει τους πάντες να εκδηλώσουν τις απόψεις τους, όσοι δεν αξίζουν ξεφουσκώνουν, όσοι έχουν άποψη και θέσεις επαναπροσδιορίζουν τις δυνάμεις τους.

Το πιο ωραίο, απ’ όλα όσα συμβαίνουν, είναι ότι κανείς δεν έχει τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης. Ούτε η κυβέρνηση, ούτε η αντιπολίτευση. Όσο κι αν νόμιζαν κάποιοι, που έχουν κάθε μορφής εξουσία, ότι θα ελέγξουν τις εξελίξεις, έκαναν λάθος. Επί σειρά ετών υπήρχαν δυνάμεις σε κάθε πολιτικό χώρο που δρούσαν παρασκηνικά, ενεργούσαν συμφεροντολογικά και συσπείρωναν το τεράστιο “πολιτικό ελατήριο“, τώρα ήρθε η ώρα να εκτονωθεί και να δημιουργήσει νέα πολιτικά δεδομένα.

Κατά την άποψή μου, η κατάσταση αυτή έχει μια “άγρια ομορφιά” γιατί αναταράσσονται οι λιμνάζουσες πολιτικές πρακτικές, και αργότερα, αφού κατασταλλάξουν τα πράγματα, θα υπάρξει γονιμότερο έδαφος για ευρύτερη βελτίωση της πολιτικής.

Ας αφήσουμε όλους αυτούς, απ’ όλους τους χώρους, να φαγωθούν μεταξύ τους. Δική μας δουλειά δεν είναι να συμμετέχουμε στον πόλεμο, αλλά να αποκτήσουμε καθαρή πολιτική σκέψη ώστε να τους κρίνουμε. Είναι μοναδική ευκαιρία, τώρα που όλα είναι στην επιφάνεια, να καταλάβουμε πράγματα, να απομυθοποιήσουμε πρόσωπα, να αποτινάξουμε την επιρροή της τηλεοπτικής προπαγάνδας και να γίνουμε πιο συνειδητοί πολίτες.

Γιατί στο κάτω κάτω εμείς έχουμε τελικά την δύναμη, όλοι αυτοί είναι απλώς διαχειριστές της, επειδή εμείς τους το επιτρέπουμε.

–

Η Ελλάδα της …επιφατικής δημοκρατίας (;)

Ζούμε στην Ελλάδα της επιφατικής δημοκρατίας. Το εκλογικό σύστημα σε συνδυασμό με την προπαγάδα των media έχουν καταφέρει να δημιουργούν κυβερνήσεις με 30% πλειοψηφία! Τί, δεν το πιστεύετε; Μα είναι απλό:Στις εκλογές ψηφίζουν περίπου το 80% των ψηφοφόρων. Από αυτούς το 40% βγάζει την κυβέρνηση, δηλαδή το 0.80 x 0.40 = 0.32 –> 32%.Αν σας έλεγαν ότι από τους 10 Έλληνες, οι 3 θα αποφασίσουν για το τί θα γίνει στην Ελλάδα, και για την τύχη αυτών και των υπολοίπων 7 θα το δεχόσασταν; Και όμως ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ! 

Αφού λοιπόν το 30% μπορεί να αποφασίσει για την κυβέρνηση, είναι εύκολο μέσω των media να επηρρεαστεί ένα 5% που χρειάζεται να μετακινηθεί κάθε φορά και να προστεθεί στον βασικό κορμό των ψηφοφόρων κάθε κόμματος ώστε να το φέρει στην εξουσία! Το φαινόμενο αυτό οδηγεί φυσικά στην αλαζονία της εξουσίας, και την πολιτική υπέρ των μεγάλων συμφερόντων.

Αν πριν από λίγες εβδομάδες μας έλεγαν ότι θα γίνουν αυτά που σχεδιάζει η κυβέρνηση στη φορολογία, τις συντάξεις κλπ απλά δεν θα έβγαινε! Δεν πιστεύω ότι κάποιος άνθρωπος με νοημοσύνη θα ψήφιζε μια κυβέρνηση που θα αύξανε τον ΦΠΑ και θα επέβαλε μια σειρά από άλλα τέτοια φορολογικά μέτρα. Ούτε φυσικά θα είχαμε σε καμιά υπόλειψη αυτούς που απέκρυψαν σκοπίμως προεκλογικά τα όσα η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να πράξει στο ασφαλιστικό λόγω Ε.Ε., για να μας τα εμφανίσουν μετεκλογικά ως υποχρεωτικό κακό για τη συμμόρφωση μας με την κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική. 

Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι ενώ δεν γίνονται κινήσεις για μείωση της σπατάλης του δημοσίου χρήματος, οι κύριοι που αποφασίζουν, απαιτούν όλοι εμείς να πληρώσουμε από την τσέπη μας τα σπασμένα για μια ακόμη από τις τόσες φορές!Ας πάψουν λοιπόν όσοι λένε ότι έχουμε “πραγματική δημοκρατία”. Αν θέλουν το πολιτικό σύστημα να λέγεται έτσι τότε θα έπρεπε να είναι οι εκλογές πιο αναλογικές, να απαιτείται τουλάχιστον 50% από το πρώτο κόμμα για να κάνει κυβέρνηση.

Και φυσικά θα έπρεπε στα πολύ σοβαρά ζητήματα που αφορούν όλους να κάνουν ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ (δεν έγινε κανένα από το 1974 και μετά). Κανείς δεν μας ρώτησε αν θέλουμε το ΕΥΡΩ, κανείς δεν μας ρώτησε για το ΣΧΕΔΙΟ “ΕΠΙΛΥΣΗΣ” ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ – ΑΝΑΝ, κανείς δεν μας ρώτησε αν θέλουμε να βάλουμε την ΤΟΥΡΚΙΑ στην ΕΕ, κανείς δεν μας ρώτησε για τίποτα!Σας φαίνεται αυτό για “πραγματική δημοκρατία”;

  

— 
Υ.Γ.Να με συγχωρήσετε που έκανα αρκετές μέρες να γράψω στο blog μου, αλλά έλειπα στις Η.Π.Α. για 10 μέρες και δεν είχα δυνατότητα (και συγκέντρωση πιο πολύ) να ασχοληθώ με τα γραπτά μου…
—