Η Ελλάδα της …επιφατικής δημοκρατίας (;)
Ζούμε στην Ελλάδα της επιφατικής δημοκρατίας. Το εκλογικό σύστημα σε συνδυασμό με την προπαγάδα των media έχουν καταφέρει να δημιουργούν κυβερνήσεις με 30% πλειοψηφία! Τί, δεν το πιστεύετε; Μα είναι απλό:Στις εκλογές ψηφίζουν περίπου το 80% των ψηφοφόρων. Από αυτούς το 40% βγάζει την κυβέρνηση, δηλαδή το 0.80 x 0.40 = 0.32 –> 32%.Αν σας έλεγαν ότι από τους 10 Έλληνες, οι 3 θα αποφασίσουν για το τί θα γίνει στην Ελλάδα, και για την τύχη αυτών και των υπολοίπων 7 θα το δεχόσασταν; Και όμως ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ!
Αφού λοιπόν το 30% μπορεί να αποφασίσει για την κυβέρνηση, είναι εύκολο μέσω των media να επηρρεαστεί ένα 5% που χρειάζεται να μετακινηθεί κάθε φορά και να προστεθεί στον βασικό κορμό των ψηφοφόρων κάθε κόμματος ώστε να το φέρει στην εξουσία! Το φαινόμενο αυτό οδηγεί φυσικά στην αλαζονία της εξουσίας, και την πολιτική υπέρ των μεγάλων συμφερόντων.
Αν πριν από λίγες εβδομάδες μας έλεγαν ότι θα γίνουν αυτά που σχεδιάζει η κυβέρνηση στη φορολογία, τις συντάξεις κλπ απλά δεν θα έβγαινε! Δεν πιστεύω ότι κάποιος άνθρωπος με νοημοσύνη θα ψήφιζε μια κυβέρνηση που θα αύξανε τον ΦΠΑ και θα επέβαλε μια σειρά από άλλα τέτοια φορολογικά μέτρα. Ούτε φυσικά θα είχαμε σε καμιά υπόλειψη αυτούς που απέκρυψαν σκοπίμως προεκλογικά τα όσα η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να πράξει στο ασφαλιστικό λόγω Ε.Ε., για να μας τα εμφανίσουν μετεκλογικά ως υποχρεωτικό κακό για τη συμμόρφωση μας με την κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική.
Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι ενώ δεν γίνονται κινήσεις για μείωση της σπατάλης του δημοσίου χρήματος, οι κύριοι που αποφασίζουν, απαιτούν όλοι εμείς να πληρώσουμε από την τσέπη μας τα σπασμένα για μια ακόμη από τις τόσες φορές!Ας πάψουν λοιπόν όσοι λένε ότι έχουμε “πραγματική δημοκρατία”. Αν θέλουν το πολιτικό σύστημα να λέγεται έτσι τότε θα έπρεπε να είναι οι εκλογές πιο αναλογικές, να απαιτείται τουλάχιστον 50% από το πρώτο κόμμα για να κάνει κυβέρνηση.
Και φυσικά θα έπρεπε στα πολύ σοβαρά ζητήματα που αφορούν όλους να κάνουν ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ (δεν έγινε κανένα από το 1974 και μετά). Κανείς δεν μας ρώτησε αν θέλουμε το ΕΥΡΩ, κανείς δεν μας ρώτησε για το ΣΧΕΔΙΟ “ΕΠΙΛΥΣΗΣ” ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ – ΑΝΑΝ, κανείς δεν μας ρώτησε αν θέλουμε να βάλουμε την ΤΟΥΡΚΙΑ στην ΕΕ, κανείς δεν μας ρώτησε για τίποτα!Σας φαίνεται αυτό για “πραγματική δημοκρατία”; 
—
Υ.Γ.Να με συγχωρήσετε που έκανα αρκετές μέρες να γράψω στο blog μου, αλλά έλειπα στις Η.Π.Α. για 10 μέρες και δεν είχα δυνατότητα (και συγκέντρωση πιο πολύ) να ασχοληθώ με τα γραπτά μου… 
—
Θα είναι βήμα αλλά όχι αρκετό το πιο αναλογικό σύστημα. Να προσέχεις με τα ταξίδια στις ΗΠΑ με αυτά που γράφεις μπορεί να σε στείλουν για ανάκριση
Αυτά που γράφεις για την “δημοκρατία” είναι απολύτως σωστά.
Η κατ΄επίφαση δημοκρατία δεν είναι ελληνικό προιόν.
Αυτό συμβαίνει σε όλο το καπιταλιστικό σύστημα.
Και εξαιρούνται τα ολοκληρωτικά καθεστώτα όπου υπάρχει η “απόλυτη δημοκρατία” του 100%.
Πολλά θα μπορούσαν να γίνουν στην χώρα που ζούμε αν υπήρχε το κάτι άλλο που να μπορούσε να αντιστρέψει την αποβλάκωση που έχει επιβληθεί στον λαό.
Παντα όμως υπάρχει ελπίδα γιατί η ελπίδα πεθαινει τελευταία.
Γράφεις πετυχημένα κομμάτια με εντυπωσιακή ευκρίνεια.
@Karpidis:
Θα κάνω πολύ καιρό να ξαναπάω. Αν όμως με πάνε για ανάκριση θα τους πω αυτά που ξέρω, δηλαδή ότι κάνω μπλογκοπαρέα με διάφορα “ύποπτα” άτομα όπως π.χ. εσένα… lol
@underinformation: Σ’ ευχαριστώ πολύ για το καλό σχόλιο. Την εκτίμησή μου νομίζω την βλέπεις με το link σου στο Blogroll
Γιατί περιπλέκετε το πράγμα; Δεν έχουμε δημοκρατία, διότι το πολίτευμά μας είναι τέτοιο που αφήνει την διακυβέρνηση της χώρας σε μία μειοψηφία ατόμων, «ειδότων ν’ αναγιγνώσκωσι και να ορθογραφώσιν, εχόντων χείρας και πόδας υγιείς αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπό ένα αρχηγόν, οιονδήποτε, ζητούσι ν’αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν του πρωθυπουργού ίνα παράσχη αυτοίς τα μέσα να ζώσιν χωρίς να σκάπτωσιν», όπως λέει ο Ρoΐδης, δηλαδή τα κόμματα.
Εκ των πραγμάτων, η δημο-κρατία (εξουσία, αρχή του λαού) είναι αδύνατη στα σημερινά κράτη, εκτός κι αν γίνονται δημοψηφίσματα, όπότε έχομε άμεση απόφαση από την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Εν πάση περιπτώσει, το κοινοβουλευτικό πολίτευμα (έμμεση «δημοκρατία»), αποτελεί αφ’ εαυτού αναίρεση της δημοκρατίας, κλίνει προς την ολιγαρχία και αυτό είναι πράγματι. Μπορεί κάποιος, ο οποίος είναι ικανός, να εκλεγεί, αν δεν ανήκει σε ένα κόμμα; Από δύσκολο έως αδύνατο. Και ποιος θα τον βάλει στο ψηφοδέλτιο του κόμματος; Ο εκάστοτε αρχηγός, ο οποίος στα δύο μεγάλα ελληνικά κόμματα συμβαίνει να είναι «άρχων κληρονομικός».
Όποιος σήμερα μιλά για «δημοκρατία» και δη εν Ελλάδι, ή δεν ξέρει τι θα πει δημοκρατία, ή απλώς πιπιλίζει μία καραμέλα αβασάνιστα.