Η αιώνια διαμάχη συναισθήματος και λογικής…
Θα ασχοληθώ με τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ λόγω της κρίσιμης εβδομάδας που διανύουν μέχρι την ψηφοφορία της 11ης Νοεμβρίου. Για να πούμε την αλήθεια, δεν είναι καθόλου εύκολη αυτή η ψηφοφορία. Κάθε σκεπτόμενος πολίτης, φίλος ή στέλεχος του κόμματος έχει μπροστά του ένα τεράστιο δίλημμα, από την έκβαση του οποίου θα κριθούν τα πάντα για το μέλλον του κινήματος. Αν καταφέρει κανείς να βγάλει τις προσωπικές του παρωπίδες (φιλίες, προσωπικά συμφέροντα, προτιμήσεις κλπ) θα δει καθαρά ότι η επιλογή ανάμεσα στον ΓΑΠ και τον ΒΒ είναι τρομερά δύσκολη ως και “ευνουχιστική” γιατί όποια και να είναι αυτή, κανείς ψηφοφόρος δεν θα μπορεί να είναι απόλυτα ευχαριστημένος και να τα έχει καλά με τη συνείδησή του. Η πολιτική για άλλη μια φορά καταφέρνει με έναν μαγικό τρόπο να φέρνει τους ανθρώπους μπροστά σε σημαντικά ιστορικά σταυροδρόμια, και να τους ωριμάζει κατά τη διαδικασία του διλημματικού ξεκαθαρίσματος. Ακριβώς δηλαδή ότι συμβαίνει και στην πραγματική ζωή του καθενός, που τα διάφορα γεγονότα συνθέτουν σκηνικό διαμορφωμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε να βρίσκεται σε μόνιμη βάση σε διάλογο με τον εσωτερικό εαυτό του, που κυριαρχούν οι 2 δυνάμεις:
Η αιώνια διαμάχη συναισθήματος και λογικής…
Όπως είναι εύκολα αντιληπτό, στην συγκεκριμένη περίπτωση το συναίσθημα αντιστοιχεί στον ΓΑΠ και η λογική στον ΒΒ. Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά την κάθε μία από τις δύο συγκρουόμενες πλευρές-δυνάμεις:
Το συναίσθημα:
Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ αλλά και πολλοί άλλοι Έλληνες πολίτες έχουν μεγάλη ευγνωμοσύνη προς τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ειδικά οι του ΠΑΣΟΚ, δεν θα είχαν καν το κίνημα, αν δεν υπήρχε αυτός. Πώς είναι δυνατόν τώρα να σκέπτονται να μην ψηφίσουν τον γιό του; Σχεδόν αδύνατον. Δεν θα το αντέξει η ψυχή και η συνείδησή τους. Μπορεί βέβαια ο ΓΑΠ να μην είναι σαν τον πατέρα του, και να υστερεί σε σημαντικά σημεία, αλλά όπως και να το κάνουμε οι λέξεις ΠΑΣΟΚ και Παπανδρέου είναι σχεδόν ταυτόσημες. Αν σε αυτό προσθέσουμε και την καθόλου φιλολαϊκή πολιτική της κυβέρνησης Σημίτη, τότε οι μνήμες του Ανδρέα να φωνάζει στο μπαλκόνι έρχονται νωπές. Δεν μπορούμε λοιπόν να στείλουμε σπίτι του, τον Γιώργο, που για τους περισσότερους είναι ο φυσικός συνεχιστής του Ανδρέα, να μην πούμε και του παππού του… Ο ΓΑΠ εκφράζει αυτό που έχουν μέσα τους όλοι στο ΠΑΣΟΚ…τον Ανδρέα. Τον άνθρωπό που τους έκανε σημαντικούς, τον άνθρωπο που τους έδωσε υπόσταση και μέλλον. Φυσικά αυτό ισχύει και για τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ τα περισσότερα από τα οποία έχουν τον Ανδρέα ως πολιτικό μέντορα και πνευματικό πατέρα.Για όλους αυτούς λοιπόν, ο ΓΑΠ είναι ο άνθρωπός τους. Η μόνη φυσική επιλογή, ο μόνος άνθρωπος που μπορούν με ευκολία να ακούσουν το επίθετό του για αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα ο ΒΒ φαίνεται λίγος, διαπλεκόμενος, εκμεταλλευτής της μνήμης και της ιστορίας, Σημιτοφέρνει και λίγο ως προς τα συμφέροντα που τον υποστηρίζουν.
Η λογική:
Ο ΒΒ είναι ένας ευφυής άνθρωπος, εξαιρετικός ομιλιτής και αναλυτής, δυναμικός και μάχημος μάχιμος, με ικανότητες διαχείρισης κρίσεων και καταστάσεων, τις οποίες έχει αποδείξει πολλάκις από τη θέση του υπουργού. Ο αρχηγός κάποιου κόμματος πρέπει να είναι τέτοιος άνθρωπος, να έχει την ικανότητα να ενορχηστρώσει και να οργανώσει τις κομματικές του δυνάμεις. Ο ΒΒ εμφανίζεται ικανότερος του ΓΑΠ σε όλα αυτά και άσχετα από συναισθηματισμούς είναι καταλληλότερος για αρχηγός. Ο ΓΑΠ εξάλλου τις είχε τις ευκαιρίες του και τις πέταξε στα σκουπίδια. Σε ένα κόμμα εξουσίας όπως το ΠΑΣΟΚ, οι ψηφοφόροι δεν πρέπει να ψηφίζουν μόνο πρόεδρο αλλά εν δυνάμει πρωθυπουργό της χώρας. Ο ΒΒ φαίνεται να μπορεί να νικήσει τη ΝΔ και σε περίπτωση που γίνει πρωθυπουργός εμφανίζεται αρκετά ικανός. Για όλους αυτούς που αναζητούν διέξοδο στα πολιτικά αδιέξοδα που έχει οδηγηθεί η χώρα αλλά και το ΠΑΣΟΚ, ο ΒΒ είναι ο άνθρωπός τους. Αντίθετα ο ΓΑΠ φαίνεται λίγος, looser λόγω 3 χαμένων εκλογικών αναμετρήσεων, Αμερικανοφέρνει και λίγο ως προς τα συμφέροντα που τον υποστηρίζουν.
Η σύγκρουση:
Πάντα συγκρούεται το συναίσθημα με τη λογική στον άνθρωπο. Κανείς δεν πήγε μπροστά μόνο με το ένα ή μόνο με το άλλο.
Σε αυτόν που έχει μόνο λογική, δεν είναι κανονικός άνθρωπος γιατί δεν αισθάνεται τους άλλους, δεν βρίσκονται σε αρμονία οι εσωτερικές του δυνάμεις, δεν αγγίζει τις λεπτές υφές της ανθρώπινης υπόστασης, δεν προοδεύει στον πνευματικό κόσμο αλλά μόνο στον υλικό. Σε αυτόν που έχει μόνο συναίσθημα, ούτε αυτός είναι κανονικός άνθρωπος γιατί δεν σκέφτεται, δεν βλέπει την πραγματικότητα και την αλήθεια, είναι έρμαιο των φόβων και των ανασφαλειών του, δεν αγγίζει τις λεπτές υφές της ανθρώπινης ευφυίας και δεν μεγαλουργεί με την πολυπλοκότητα της σκέψης και τη σύνθεση των ιδεών.
Χρειάζεται η σύνθεση και των δύο δυνάμεων. Ο άνθρωπος που έχει και συναίσθημα και λογική ζει αρμονικά και προοδεύει. Το ιδανικό λοιπόν θα ήταν αν στο ΠΑΣΟΚ μπορέσουν μετά την 11η Νοεμβρίου να συνυπάρξουν και τα 2 μέρη στον ίδιο χώρο. Αν δηλαδή μετά τις ζημώσεις και τις διαμάχες καταφέρουν να καθυποτάξουν την ακρότητα και να συνθέσουν το νέο ΠΑΣΟΚ.
Προσωπικά δεν πιστεύω δυστυχώς ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα. Όπως έγραψα και σε προηγούμενο άρθρο μου το γυαλί έχει ραγίσει και μάλλον ήρθε η ώρα του πολιτικού διαζυγίου.Γι αυτό, κάνοντας καθαρή πολιτική ανάλυση και επιστρατεύοντας τα επιχειρήματα και των δύο πλευρών, αν είχα να διαλέξω την καλύτερη συνταγή, θεωρώ ότι πορεύονται αρμονικά οι άνθρωποι που έχουν 51% λογική και 49% συναίσθημα…
Και κάτι ακόμα:
“Οι στρατοί Λεόντων με αρχηγό Πρόβατο συνήθως χάνουν ή κερδίζουν με τρομερές απώλειες. Οι στρατοί Προβάτων με αρχηγό Λέοντα συνήθως κερδίζουν ή χάνουν προκαλώντας τρομερές απώλειες στον εχθρό… Αν είναι Λέοντες και οι στρατιώτες και ο Αρχηγός τότε είναι ανίκητος ο στρατός αυτός…”
Τα συμπεράσματα δικά σας…
—
Δύο και μόνο είναι άξιοι σε αυτήν την χρονική στιγμή.
ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλας και ο Πάντα Άξιος Κώστας Γκουσγκούνης.
Χρειάζεται η σύνθεση και των δύο δυνάμεων. Ο άνθρωπος που έχει και συναίσθημα και λογική ζει αρμονικά και προοδεύει. Το ιδανικό λοιπόν θα ήταν αν στο ΠΑΣΟΚ μπορέσουν μετά την 11η Νοεμβρίου να συνυπάρξουν και τα 2 μέρη στον ίδιο χώρο.
αυτά
Καταρχήν ο Βενιζέλος δεν είναι μάχημος, πιθανόν να είναι μάχιμος.
Επίσης, εγώ που ψηφίζω Παπανδρέου, έχω μεγάλη αγωνία να μάθω πόσο τοις εκατό λογική και πόσο συναίσθημα μου αντιστοιχεί, έτσι για να δω τώρα στα 32 μου πόσο “κανονικός” άνθρωπος είμαι.
Καλό θα ήταν να μας αναφέρεις μία σημαντική συνεισφορά του Βενιζέλου στον τόπο από την θέση του υπουργού.
Καλό θα ήταν επίσης να μας αναφέρεις μία σημαντική συνεισφορά του Παπανδρέου στον τόπο από την θέση του υπουργού (που θα έπρεπε να γνωρίζεις).
Θα κλείσω με κάτι που έχω γράψει και (προφανώς) θεωρώ σημαντικό
:
“Ο Βενιζέλος είναι ο καλύτερος παίκτης ενός παιγνιδιού που δεν θέλουμε να παίξουμε άλλο.
Ο Παπανδρέου από την άλλη είναι από τους χειρότερους παίκτες σε αυτό το παιγνίδι. Για αυτό και είναι ο μόνος στον οποίο μπορούμε να εμπιστευτούμε την αλλαγή του.
Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με συναισθηματισμούς, αγάπες και λουλούδια…”
Έλεος!
Απ’ τις πιο ισοπεδωτικές αναλύσεις που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Με όλο το σεβασμό, αλλά ούτε ο Πρετεντέρης δεν έχει γράψει τέτοια πράγματα…
Είναι δυνατόν η πλειοψηφία (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις πάντα) των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ ξαφνικά να έχουν γίνει αισθηματίες και ν’ ανακάλυψαν τώρα πόσο πολύ τους λείπει ο… Ανδρέας; Δηλαδή η νεολαία, οι bloggers, οι νέοι επιχειρηματίες, όσοι τέλος πάντων υποστηρίζουμε το Γιώργο, στην ουσία αναπολούμε τον… Ανδρέα; Δεν μπορούμε να προδώσουμε το… φάντασμα του Ανδρέα και γι’ αυτό στηρίζουμε το γιο του;
Ο Βενιζέλος το μόνο που “προσφέρει” είναι η νίκη στις επόμενες εκλογές. Πώς μπορεί να είναι τόσο σίγουρος, μόνο αυτός το ξέρει (βλ. το σημερινό άρθρο του Μανδραβέλη στην Καθημερινή).
Άποψή μου είναι, και ελπίζω σεβαστή, ότι το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι βαθύτερο και δεν αλλάζει απλώς με την αλλαγή ενός προέδρου. Έχει περάσει τόσος καιρός, και το μόνο που πιπιλίζει ο Ευάγγελος είναι ότι “με μένα θα πάρουμε τις εκλογές”! Που το είδε γραμμένο να μας πει κι εμάς!
Το πολιτικό σύστημα χρειάζεται ένα ισχυρό σοκ για ν’ αλλάξει. Το ΠΑΣΟΚ δέχτηκε αυτό το σοκ στις πρόσφατες εκλογές. Ό,τι και να λέτε, απ’ τη στιγμή που ο μέσος ψηφοφόρος προτίμησε να ψηφίσει την ανίκανη κυβέρνηση ΝΔ και τον Κώστα Καραμανλή, που άφησε τη μισή Πελοπόννησο να γίνει στάχτη, παρά να ξαναδώσει την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ, το να πιστεύουμε ότι απλώς αλλάζοντας αρχηγό καθαρίσαμε, είναι τουλάχιστον… υπεραισιόδοξο (για να μη κάνω άλλο χαρακτηρισμό).
Απ’ την εκλογή της 11 Νοεμβρίου, όποιος βγει, θα έχει μια ξεκάθαρη νίκη. Είναι η πρώτη φορά που γίνεται μια τόσο ξεκάθαρη μάχη για την ηγεσία του κόμματος. Όλοι μπορούν να συμμετάσχουν σ’ αυτή τη διαδικασία! Ο επόμενος αρχηγός θα είναι αδιαμφισβήτητος αρχηγός -μέχρι την επόμενη ήττα, ή μέχρι την επόμενη νίκη…
Ο Σημίτης θεωρούνταν καταλληλότερος για πρωθυπουργός μέχρι τέλους! Αυτό δεν έσωσε το ΠΑΣΟΚ απ’ την ήττα. Μπορεί ο μέσος ψηφοφόρος να θεωρεί τον Βενιζέλο καταλληλότερο απ’ τον Καραμανλή (ποιος δεν θα τον θεωρούσε;) αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να δώσει την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ.
Το να επενδύω στην ελπίδα της αλλαγής του ΠΑΣΟΚ στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου δεν είναι συναισθηματισμός, είναι μια πολύ καλά μελετημένη επιλογή για το μέλλον του κόμματος και του τόπου.
Αν θα δικαιωθεί ή όχι μένει ν’ αποδειχτεί…
Κατ’ αρχήν να σας ευχαριστήσω…. για το επιθετικό σας ύφος
Γράφοντας αυτό το άρθρο ήμουν σίγουρη ότι θα προκαλέσω αντιδράσεις από την πλευρά του ΓΑΠ… (χαχα) Τί να κάνουμε αυτές είναι οι απόψεις μου όπως άλλωστε αυτές είναι και οι δικές σας… Η διαφορά μας είναι ότι εγώ δεν έχω καμιά σχέση με τα κόμματα, ούτε είμαι ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ, ούτε και κοιτάζω μικροπολιτκά τα πράγματα. Ούτε απ’ έξω δεν περνάω από πολιτικά γραφεία, ούτε συνεργάζομαι με κομματόσκυλα, μαντρόσκυλα, μπλογκόσκυλα και λοιπά κυνοειδή (ελπίζω να καταλαβαίνετε τί θέλω να σας πω) 
Τέλος πάντων…
@provocator: Άξιος!!! Άξιος!!!
@Christos: Σε ευχαριστώ για την ορθογραφική διόρθωση, μου αρέσει να μου κάνουν υποδείξεις οι αλάνθαστοι (σε διαβάζω αρκετά συχνά…
) και οι καλοί γνώστες των Ελληνικών. Μόνο που τί σύμπτωση, τα ορθογραφικά μου λάθη (που κάνω ως άνθρωπος με ατέλειες) τα ανακαλύπτουν 2 τύποι αναγνωστών: Αυτοί που διαφωνούν μαζί μου και αυτοί που δεν έχουν επιχειρήματα να υποστηρίξουν τις απόψεις τους. Οι υπόλοιποι μου τα συγχωρούν γιατί για όλους πάντα υπάρχει ο δαίμων του πληκτρολογίου…. 
Και επειδή εγώ δεν τα ξέρω καλά τα πράγματα, εσύ ως μεγαλύτερος ας μου πεις πόσο καλό έχει κάνει ο ΓΑΠ για την Ελλάδα, ή πόσο κακό έκανε ο ΒΒ ή τέλος πάντων δώσε μας και κανένα επιχείρημα για να μάθουμε εμείς οι αδαείς… Σε παρακαλώ διαφώτισέ με…..Να υποθέσω ότι για σένα ο ΓΑΠ είναι ευφυής, χαρισματικός, εύγλωτος και διορατικός όπως ήταν π.χ. ο πατέρας του;
@daskalakos:
“Το να επενδύω στην ελπίδα της αλλαγής του ΠΑΣΟΚ στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου δεν είναι συναισθηματισμός, είναι μια πολύ καλά μελετημένη επιλογή για το μέλλον του κόμματος και του τόπου.”
Να υποθέσω ότι στις αντίστοιχες μελετημένες επιλογές που έκανες το 2004 για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ και του τόπου είχες την βεβαιότητα ότι ο ΓΑΠ θα έχανε τις εκλογές 2 φορές και θα περίμενε 3 χρόνια για να αποφασίσει να αλλάξει (κατά τα πρόσφατα λεγόμενά του) ;
Προς όλους: Μη βαράτε ρε παιδιά! Δεν υποστηρίζω τον ΒΒ απλά τον θεωρώ λιγότερο κακό…
γεια σου bea
συμφωνώ ότι υπάρχει __υπόνοια__ συναισθηματικής και λογικής διαφοροποίησης ανάμεσα στους υποστηρικτές των δύο
ο ΒΒ μιλάει για την πρωθυπουργία (το “ψητό” που λένε), ενώ ο ΓΑΠ ενδιαφέρεται _και_ για τις αξίες που πρέπει να διέπουν το ΠΑΣΟΚ, και την πολιτική γενικότερα
να το πω μεταφορικά … ο ΒΒ φαίνεται να ενδιαφέρεται για τη συνουσία, κατ’αρχάς, ο ΓΑΠ θέλει _και_ τον έρωτα
η πολιτική, ο μόνος τρόπος που έχουμε ως κοινωνία για να διαχειριζόμαστε τον κοινό μας κουρβανά και τις -ας τις πούμε- συλλογικές μας προσδοκίες, μας απογοητεύει συχνά και είναι, λένε οι περισσότεροι, απαξιωμένη
και ο έρωτας -συνεχίζω το νήμα τις σκέψης σου- απογοητεύει, και ως άνθρωποι μπορούμε να επιλέξουμε να χρεώνουμε a priori τον επόμενο με αυτά που μας έκαναν οι προηγούμενοι. Α, και μπορούμε να ξεχνάμε τι κάναμε εμείς στους προηγούμενους
μπορούμε, κατόπιν, να επενδύουμε συναισθηματικά με “μέτρο” κάθε επόμενο έρωτα, γιατί είναι ανάγκη το σεξ, και η παρέα (πόσο έρωτας είναι όμως;)
ή …
μπορούμε να πούμε στους πολιτικούς που εκθειάζουν την αποτελεσματικότητα και την καταλληλότητα τους ότι βρίσκουμε την προσέγγιση τους απέναντι μας κομμάτι χυδαία και προσβλητική -κατ’αρχάς- για τον καθένα μας
δε νομίζω ότι θέλουμε κάποιον που θα μας διαχειριστεί καλά
it takes two to tango, και παρότι οδηγεί ο άνδρας (αρχέτυπο του ηγέτη) *επιβάλλεται* να έχει κερδίσει την ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ της παρτενέρ του
εμπιστοσύνη όχι απλά στις ικανότητες, αλλά και στις προθέσεις του. ΚΑΙ σε αυτό που εκείνος νιώθει γι αυτήν
—-
συγχαρητήρια για το κείμενο (είναι φρέσκια προσέγγιση) και καλή συνέχεια στο blog σου
φιλικά
τριάντα
γεια σου beatrice
θα παραθέσω παρακάτω μερικά αποσπάσματα από την ομιλία του ΓΑΠ στο Ledra Marriot:
[...Συζητάμε όλοι για το περιβάλλον και τις επιπτώσεις από την καταστροφή του περιβάλλοντος στην ζωή μας, στην σωματική μας υγεία. Δεν συζητάμε, όμως, για τις επιπτώσεις που έχει ένα στείρο πνευματικό περιβάλλον στο μυαλό μας. Ό,τι δεν τροφοδοτείται, μαραζώνει, και ό,τι μαραζώνει, πεθαίνει. Όπου υπάρχει πνευματική ένδεια, βρίσκει έδαφος ο σκοταδισμός και η προκατάληψη. Και εδώ, είναι το δικό σας πεδίο δράσης, η δική σας πολιτική κονίστρα. Έξω από πολιτικούς, κομματικούς συσχετισμούς, αλλά μέσα στην ουσία της πολιτικής...]
[...Είτε γιατρός, είτε μηχανικός, είτε δικηγόρος, είτε επιστήμονας, είτε καλλιτέχνης, καλούμαστε όλοι σήμερα να γίνουμε δημιουργοί και καινοτόμοι. Αυτό πιστεύω ότι είναι και το στοίχημα για την πολιτική, για μια δημοκρατική πολιτική. Να ακολουθήσουμε, ή ακόμα και να πρωτοπορήσουμε στην πολιτική, με νέους τρόπους συμμετοχής, διαλόγου, μόρφωσης, διαπαιδαγώγησης, με νέες σχέσεις. Να φέρουμε τον πολιτισμό, την καινοτομία και την δημιουργία, στην ίδια την πολιτική. ...]
1. κοινωνία
2. παιδεία
3. περιβάλλον
4. πατρίδα
είναι τα στοιχεία εκείνα που θα πρέπει να συνθέσουν την νέα πρόταση του ΓΑΠ προς την κοινωνία. Η συμμετοχική δημοκρατία πρέπει αυτή την φορά να λειτουργήσει προς την σωστή κατεύθυνση.
Αυτές είναι μερικές από τις διαφορές που συνθέτουν το σκηνικό της 11 ης Νοεμβρίου.
Θέλω να σου αναφέρω και εγώ ότι το post σου είναι πολύ καλό κατά πως λέει ο φίλος μου “τριαντα” -φρέσκια προσέγγιση- και κατά την άποψή μου χρειάζονται φρέσκιες προσεγγίσεις.
Στέφανος Ν. Παπανώτας
Δεν χρειάζεται να το ψάξεις και πολύ. Το συναίσθημα και το ένστικτο υπερισχύει. Οι καθαρά λογικοί άνθρωποι καταπιέζονται από την κοινωνία.
Αν σου αρέσει η πολιτική ανάλυση, ίσος σου αρέσει και αυτό:
http://blog.lazaridis.com/2007/11/05/xpsilikatzoy/
.
Η ανάλυση που κάνεις βασισμένη σε ψυχολογικά αίτια αποτελεί προσέγγιση του πολιτικού προβλήματος δια της προσωπικής αναγωγής.
Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ όμως ειναι βαθύτερο και αντανακλά τις μεταβολές της ελληνικής κοινωνίας.
Συνεπως θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν και άλλες παράμετροι που έχουν να κάνουν τοσο με την εσωτερική όσο και την εξωτερική συγκυρια.
Κατά την γνώμη μου ο μεν γαπ στηρίζεται απο το διεθνες κεφάλαιο το οποίο μέρα με την μέρα γίνεται ισχυρότερο στην ελλάδα ενώ ο ββ απο το ντόπιο κεφάλαιο το οποίο βλέποντας τον κίνδυνο προσπαθεί να κερδίσει θέσεις.
Βλέπουμε επίσης εναν λαό ο οποίος ενω απο την μιά μεριά έχει υποστεί τα πάνδεινα απο την οικογενειοκρατία δείχνει απο τις δημοσκοπήσεις τουλάχιστον να την επιβραβεύει.
Οποιος τολμήσει να αμφισβητήσει την οικογενειοκρατεία πρέπει να εξοβελιστεί.Συνεπώς και ο βενιζέλος πρέπει να αντιμετωπιστεί κατάλληλα.
Επίσης ο γαπ ειναι σαφές οτι δεν εχει καμμία σχέση -οχι μόνον διοικητικά,αλλά και ιδεολογικά-με τον ανδρέα παπανδρέου.
Αυτό είναι γνωστο σε όλους που κατοικούν στην εσπερία.
Αρα πως είναι δυνατόν να ψηφίζουν οι δημοσκοπούμενοι γαπ?
Ειναι διότι ακόμη κι αν ένα κόμμα είναι στην αντιπολίτευση τα συμφέροντα της ηγετικής ομάδας και των περι αυτήν ε΄΄ιναι τεράστια.
Αρα η κομματική νομεγκλατούρα θέλει να παραμείνουν τα πράγματα απαρασάλευτα και ακούνητα.
Οι οπαδοί του βενιζελου παροτι ειναι περισσότεροι δεν έχουν την οργάνωση που απαιτείται ωστε να μπορέσουν να μεταφέρουν τα δικά τους μηνυματα στην κοινωνία-αρα ο ββ ηταν απροετοίμαστος οργανωτικά να τα βάλει με την οργάνωση του γαπ.
Αυτό ενδεχόμενα μπορεί να αντιστραφεί,δύσκολα ομως.
Παρόλα αυτά ομως εαν ο γαπ παρει την πλειοψηφια του εκλογικού σωματος του πασοκ-ασπουμε 60-40 – αυτό δεν θα είναι νίκη αλλά διάσπαση και αυτο θαγίνει αντιληπτο την επομενη των εκλογων παρα τις κραυγές όλων για ενότητα.
Ευχαριστω για την φιλοξενια,,,,
Αγαπητή Βεατρίκη,
Σε συγχαίρω για το πολύ όμορφο άρθρο, είναι μια πλευρά των πραγμάτων που λίγοι έχουν γράψει γι’ αυτή.
Με τη σειρά μου θα ήθελα να επισημάνω τα παρακάτω:
Το “συναίσθημα” είναι κάτι στο οποίο ποντάρουν πολλά οι πολιτικοί αυτού του τόπου. Σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, τα επικοινωνιακά επιτελεία των κομμάτων στοχεύουν εκεί. Κανένας δεν πάει να ψηφίσει μόνο με λογική ανάλυση, αν ήταν έτσι δεν θα βγάζαμε όλους αυτούς που μας έχουν καταληστεύσει και έκαναν την χώρα να προοδεύσει μόνο για τις εταιρείες και τις τράπεζες, ενώ οι υπόλοιποι ζούμε καταπιεσμένοι στη μηχανή του κιμά.
Όταν λέω “συναίσθημα” δεν εννοώ μόνο το αγνό συναίσθημα συμπάθειας ή τις μνήμες από το παρελθόν, αναφέρομαι και για πιο σκληρά συναισθήματα όπως π.χ. φόβος, ανασφάλεια, απελπισία κλπ. Τα κόμματα κάνουν “συναισθηματικούς εκβιασμούς” για να μας καθοδηγήσουν όπου θέλουν. Να θυμίσω ότι οι πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού μιλούσε για ασύμμετρες απλειλές και εκβίαζε με παραίτηση και με ακυβερνησία αν δεν του δώσουμε την πλειοψηφία…
Στο θέμα του ΠΑΣΟΚ τώρα, δεν έχω να πω και πάρα πολλά, με κάλυψες αρκετά με την τοποθέτησή σου. Το δίλλημα της 11ης Νοεμβρίου είναι ανάμεσα σε κάποιον “μέτριο” και σε κάποιον “πολύ ικανό αλλά και πολύ επικίνδυνο”. Είναι θέμα ρίσκου: π.χ. Επένδυση σε καταθέσεις (που ουσιαστικά δεν έχουν κανένα κέρδος) ή επένδυση σε μετοχές, ομόλογα, εταιρίες κλπ που έχουν τεράστια κέρδη άμα κάτσουν αλλά και τεράστιες απώλειες αν δεν κάτσουν.
Προσωπικά, επειδή είμαι άνθρωπος της κίνησης και όχι του τέλματος, προτιμώ το “ρίσκο”, χάσω κερδίσω….καλύτερα από το να κάθομαι στον καναπέ και να βλέπω όλο τα ίδια και τα ίδια……
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία…
Καλά τα λες Βεατρίκη. Ο Γ. Παπανδρέου εκτός από το ότι λέγεται Παπανδρέου δεν έχει κάτι το ξεχωριστό να μας δείξει. Αν τον έλεγαν φούφουτο μπορεί να μην ήταν ούτε βουλευτής. Προσωπικά θα προτιμούσα τον Πάγκαλο ή τον Αρσένη για αρχηγό.
Μετά την 11η Νοεμβρίου θα έχουμε εξελίξεις στη ΝΔ. Μήπως και εκεί δεν έχουν το ίδιο βιολί;
Το κερασάκι: Ο Μητσοτάκης όσο ισχυρός και να φαίνεται είχε στη ζωή του μια διπλή ατυχία. Βρίσκονταν σε ένα κόμμα που υπήρχε πάντα ένας Παπανδρέου και πήγε σε ένα άλλο που υπήρχε πάντα ένας Καραμανλής. Κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός μόνο το διάστημα που ο ΚΚ ήταν μικρός
Mou aresei i analisi pou kaneis batris. Einai poly diaforetiki apo osa akoume oles autes tis meres sto radiofono kai tin tileorasi.
Symfono apolyta me ton sbroker. Gia na paei mprosta autos o topos prepei na xekolisoume apo ton kanape kai na dosoume eukairies se neous anthropous pou exoun orexi na kanoun kati.
Anamesa ston GAP kai ton BB emena mou fainetai oti o GAP einai o efisixasmos kai o BB einai autos pou to axizei mia eukairia.
An parei tin eukairia kai ta kataferei tote tha exoume kanei kala. An parei tin eukairia kai apotixei, to pasok pali ston GAP tha paei.
As kanoume tin ypervasi….
@ τριάντα:
Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια…
“ο ΒΒ φαίνεται να ενδιαφέρεται για τη συνουσία, κατ’αρχάς, ο ΓΑΠ θέλει _και_ τον έρωτα”
Μου αρέσει αυτό που λες. Θα προσθέσω ότι ο ΓΑΠ είναι πιο χορτασμένος από εξουσία από τον ΒΒ, γιατί μεγάλωσε μέσα σε μια οικογένεια που πρωταγωνιστούσε…Γι΄ αυτό είναι φυσικό να μην τον καλύπτει μόνο η “συνουσία” αλλά να θέλει και τον έρωτα. Ενώ ο ΒΒ θέλει οπωσδήποτε να….νικήσει (χαχαχα) γιατί είναι πεινασμένος για…..εξουσία (συνουσία).
@papanotas:
Κάτι που εκτιμώ σε σένα είναι ότι όταν διαφωνούμε είσαι πολύ σεμνός και κύριος και κρατάς την αντιπαράθεση μόνο σε επίπεδο επιχειρημάτων. Αυτό είναι το βασικό κριτήριο για γόνιμες πολιτικές συζητήσεις…Ευχαριστώ
@underinformation:
Εχεις δίκιο σε όσα αναφέρεις. Συμφωνώ με το ότι “η κομματική νομεγκλατούρα θέλει να παραμείνουν τα πράγματα απαρασάλευτα και ακούνητα”. Γι’ αυτό και δεν είχαμε παραίτηση του ΓΑΠ μετά τις εκλογές, όπως επίσης γι’ αυτό και τα περισσότερα μεγαλοστελέχη πήγαν με τον ΓΑΠ. Δυστυχώς, άσχετα με το αποτέλεσμα της 11ης Νοεμβρίου, δεν έχω καλό προαίσθημα για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ, συμφωνώ με τα όσα λες περί διάσπασης.
@lazaridis: Σωστός….
@sbroker, @almalibre:
Έξυνες οι προσεγγίσεις, νομίζω ότι λίγη κίνηση σίγουρα θα κάνει σε όλους καλό. Ο καναπές δεν οδήγησε ποτέ σε πρόοδο…
@alekag:
χαχαχα, δεν το είχα σκεφτεί έτσι αυτό περί Μητσοτάκη… έχεις δίκιο!
@beatris (σε σχέση απάντηση προς “τριάντα”)
Μάλλον κάνεις λάθος. Ένα μυαλό που επιθυμεί να βελτιώσει (την χώρα) νοιάζεται για την εξουσία μόνο ως μέσο (η εργαλείο) για την επίτευξη του στόχου.
Υπάρχει ‘πείνα’, όχι για εξουσία, αλλά για βελτίωση.
Και ξανά πίσω στο θέμα:
Ο ποιο ισχυρός είναι αυτός που έχει λογική, αναλυτικότητα αλλά προπάντων την ικανότητα να ελέγχει/προβλέπει σε μεγάλο βαθμό τα συναισθήματα και το ένστικτά του.
Πιστεύω ότι τα βιολογικά δοσμένα, βασικά πνευματικά στοιχεία του ΒΒ είναι πολύ ποιο ανεπτυγμένα από αυτά του ΓΑΠ.
http://ego.lazaridis.com/wiki/Mialo
.
@lazaridis
“ικανότητα να ελέγχει/προβλέπει σε μεγάλο βαθμό τα συναισθήματα και το ένστικτά του.”
θα αστιεύεσαι. Ο ΒΒ σαφώς είναι ευφυέστατος, αλλά οι αντιδράσεις του “υπ’ατμόν” κάθε άλλο παρά ελεγχόμενες είναι.
κατά τ’άλλα, μιλάμε γι την κοινωνία των ανθρώπων, κι όχι των ανδροειδών
Δεν είπα ότι ο ΒΒ έχει αυτό το πνευματικό στοιχείο. Οι ανδροειδής δεν έχουν συναίσθημα που θα μπορούσαν να ελέγξουν. Η αντιδράσεις της στιγμής δεν παίζουν και μεγάλο ρόλο. Σημαντικό είναι να ελέγχεις επιρροή του συναισθήματος στην κρίση/λογική.
Νικάμε σύντροφοι!
Σώπα …
όπου να είναι θα σημάνουν οι καμπάνες.
Γλεντά φίλε μου την ώρα… Την ώρα που θα φεύγεις.
Επιστημονικά βλέπω το θέμα, απομονωμένα από τα άτομα.
Ο ΓΑΠ διατείνεται οτι εφαρμόζει διαδικασίες πρωτόγνωρες και πρωτοφανείς σχετικα με την συμμετοχική δημοκρατία.
Προσέχτε όμως την λογική.
Συμμετοχική δημοκρατία ειναι να ψηφίζουν όλοι οι πολίτες που ενδιαφέρονται για το συγκεκριμένο κόμμα η θέμα.
Δεν υπάρχει όμως συμμετοχη των πολιτών για κανένα άλλο εσωτερικό θέμα του κόμματος.
Ούτε κάν όλων των γραμμένων στην database για τις εσωτερικές διαδικασίες ανάδειξης οργάνων και κατανομης ρόλων.
Πρόκειται για μιά απατη που στην Ελλάδα δεν έχει προηγούμενο.
Αν θέλετε μπορείτε να δείτε ανάλυση και καταγωγή της συμμετοχικής διαδικασίας στο παρακάτω post
http://underinformation.wordpress.com/2007/11/12/delphi/
http://www.kraniotis.blogspot.com an theleis koitaxe to
Το ΠΑΣΟΚ μέσα από τα δικά μου μάτια..
http://WWW.KRANIOTIS.BLOGSPOT.COM
…εσύ λοιπόν πρέπει ν’ασαι λουσμένη μ’αστερόσκονη
…να περνάς καλά
καλησπέρα θα συμφωνήσω απόλυτα δεν βλέπω φως στο τούνελ μάλλον τέρμα στον δικομματισμό