Ο “Ελβετικός σουγιάς” του πολιτικού συστήματος

Είναι γνωστό εδώ και χρόνια ότι η εκάστοτε κυβέρνηση αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα, χρησιμοποιούν τα Μ.Μ.Ε. για να “μεταδώσουν” απόψεις, πληροφορίες, πολιτικές και κομματικές γραμμές, για να προβάλουν το έργο και τα στελέχη τους.

Τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά την γιγάντωση της ιδιωτικής τηλεόρασης, τα Μ.Μ.Ε. είναι η ραχοκοκαλιά της επικοινωνιακής πολιτικής των κομμάτων. Γκάλοπ που την κατάλληλη στιγμή επηρρεάζουν την κοινή γνώμη, ειδήσεις που επίτηδες παίρνουν μεγάλες διαστάσεις για να αποπροσανατολίσουν τους πολίτες από άλλα σοβαρά πολιτικά θέματα, άνοδος και πτώση προσώπων και ιδεών στο τεράστιο “χωνευτήρι” του σύγχρονου πολιτικού “χρηματιστηρίου”. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα media είναι πλέον ο “Ελβετικός σουγιάς” του πολιτικού συστήματος.

Ειδικά οι κυβερνήσεις, λόγω της εξουσίας που διαχειρίζονται, στα πλαίσια των παραπάνω, χρησιμοποιούν τα Μ.Μ.Ε. και για έναν ακόμη πολύ ευαίσθητο για αυτές λόγο: Δοκιμάζουν τις αντοχές της κοινής γνώμης για κάθε κίνηση που σχεδιάζουν να πράξουν. Σχεδόν καθημερινά διεξάγουν ιδιότυπα πολιτικά crash tests μέσω των media.

Πρόσφατο παράδειγμα αποτελούν τα μέτρα φορολογίας για τα ακίνητα και το πετρέλαιο θέρμανσης. Η κυβέρνηση φρόντισε να διαρρεύσει τις προθέσεις της, λίγες ημέρες πριν, στις τηλεοράσεις και εφημερίδες. Κατόπιν αφουγκράστηκε την αντίδραση των πολιτών, κατέγραψε το πολιτικό “γκελ” της εξαγγελίας των μέτρων και στο τέλος προσάρμοσε τα μέτρα, ώστε να είναι οριακά ανεκτά. Να σημειώσω εδώ ότι δεν αναφέρομαι μόνο στην σημερινή κυβέρνηση, αλλά σε όλες, ούτε και το θέμα αφορά μόνο στον Ελληνικό πολιτικό χώρο.

Αυτό που μπορούμε να συμπεράνουμε λοιπόν είναι ότι η σημερινή κυβέρνηση, (που ακόμα καλά καλά δεν ορκίστηκε), εμφανίζει την πρόθεση να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια που τις δίνονται από τους πολίτες και την κοινή γνώμη, τα όρια των οποίων αναζητεί κάθε φορά με τον τρόπο που προανέφερα.

Έτσι, αν εμείς οι πολίτες για κάθε τι που μας αδικεί, μας δυσαρεστεί ή θεωρούμε υπερβολικό, από τα μέτρα που κάθε φορά εξαγγέλονται, δεν αντιδράσουμε, τότε η μη αντίδραση θα οδηγήσει στην εφαρμογή όλων αυτών στα μέγιστα όριά τους. Αντίθετα, η ενεργή αντίδραση οδηγεί στην ηπιότερη εφαρμογή των όποιων αδίκων και παράλογων κυβερνητικών σχεδίων. Πριν βιαστείτε να με κατηγορήσετε για λαϊκισμό, αναρωτηθείτε αν υπάρχει αυτή τη στιγμή έστω και ένας Έλληνας (πλην των υπουργών και των συνεργατών τους) που να μην θεωρούν άδικη τη νέα φορολογία για τα ακίνητα, αλλά και παράλογη την ακρίβεια των προϊόντων στην αγορά (και του πετρελαίου) (;).

Και για να μην αφήσω την φαντασία σας να οργιάσει, όταν λέω “ενεργή αντίδραση” ΔΕΝ εννοώ βία, ούτε παράνομες συμπεριφορές, ούτε και γενική απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Εννοώ, ενεργή πολιτική συμπεριφορά, ως πολίτες που ενδιαφερόμαστε για τα συμφέροντά μας και της χώρας μας. Εννοώ να βγαίνουμε και να λέμε τις απόψεις μας σθεναρά, να τις τεκμηριώνουμε, να “γκελάρουμε αρνητικά” ότι μας ενοχλεί, να δίνουμε τους αγώνες μας στην καθημερινή ζωή , όπου μας αδικούν και όπου αδικούν τους συμπολίτες μας.

Η αφύπνηση των ανθρώπων, και η πολιτική (όχι απαραίτητα κομματική) τους ενεργοποίηση, είναι ο καλύτερος τρόπος άμυνας.

…

Λάκης Λαζόπουλος: Ο Καλλιτέχνης ως ενεργή Πολιτική Προσωπικότητα

Θα την πω την αμαρτία μου, μου αρέσει πολύ ο Λάκης Λαζόπουλος!

Παλαιότερα μου άρεσε ως ηθοποιός/καλλιτέχνης και τίποτε περισσότερο. Απολάμβανα τα έργα και θαύμαζα το ταλέντο του. Το τελευταίο διάστημα όμως, κυρίως με την εβδομαδαία του εκπομπή στον Alpha, μου αρέσει πολύ και ως ενεργή Πολιτική Προσωπικότητα.

Παρατήρησα ότι από το 2005 και μετά, έχει αλλάξει τόσο στη συμπεριφορά του όσο και σε αυτά που δίνει τη μεγαλύτερη σημασία. Ένας άνθρωπος, που έζησε και ζει τη ζωή του πολύ ενεργά, που γνώρισε απίστευτες στιγμές δόξας, που, τολμώ να πώ, ότι “παρασύρθηκε” κιόλας, παλαιότερα, από την “ενέργεια” της διασημότητάς του, παρουσιάζεται ως βαθειά σκεπτόμενος και πολιτικά προβληματισμένος με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Και όλα αυτά εκπέμποντας ένα γνήσιο ενδιαφέρον για την Ελλάδα και τους ανθρώπους της, με σεμνότητα και ταπεινότητα, χωρίς να στερείται μαχητικότητα, αποστειρωμένος εντελώς από την προσποιητή και καθ’ όλα προσβλητική, δήθεν κατανόηση, που μας εξέφρασαν κάποιοι άλλοι συνάδελφοί του, όταν μας ζητούσαν προεκλογικά την ψήφο και τη σημασία μας.

Και επειδή ο ρόλος του Καλλιτέχνη δεν είναι απλώς να αφουγκράζεται την εποχή του και να την εκφράζει μέσα από το έργο του, αλλά και να συμμετέχει ενεργά στην προσπάθεια αφύπνισης των συνανθρώπων του, ομολογώ ότι ο Λάκης Λαζόπουλος με εξέπληξε για την αποτελεσματικότητά του σε αυτόν τον ρόλο. Έγινε ο κοντινός μας φίλος, που έχει το θάρρος και τη δύναμη, μέσω της σάτυρας, να λέει αυτά που όλοι καταλαβαίνουμε αλλά κανείς δεν τολμάει να πει με το όνομά τους δημόσια…

Για όσους παρακολουθούν την εκπομπή του, καταλαβαίνουν πολύ καλά τί εννοώ… είναι ο καλύτερος πολιτικός αναλυτής που καταφέρνει να βγάζει στην επιφάνεια την αλήθεια και να γίνεται κατανοητός από το 100% των θεατών, χωρίς να εγκλωβίζεται από νόρμες, τηλεοπτικές ή πολιτικές, ούτε και να εγκλωβίζει τους ακροατές του με στείρα πολιτικά και κοινωνικά ιδεολογήματα.

Έχω την ανάγκη να του εκφράσω ένα βαθύ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και να του πω ένα μεγάλο ….ΜΠΡΑΒΟ!

…

[photo: via]

Το παλαμάρι του …Μπλογκάρη!

Σίγουρα ο τίτλος του άρθρου μου σας παραπέμπει σε παλιές κινηματογραφικές δόξες, όμως πιστέψτε με είναι απολύτως σχετικός με αυτά που θα σας γράψω

Έλαβα σήμερα το πρωί, στο email μου, μια επιστολή από κάποιον που υπογράφει ως [xediantropos] , ο οποίος με πολύ σοβαρό ύφος και κυριλέ εκφράσεις με κατηγόρησε, εμένα και όλους τους υπόλοιπους φίλους bloggers που ασχολούνται με την πολιτική και τον σχολιασμό της επικαιρότητας, ότι κάνουμε πολύ κακό γιατί αερολογούμε, αναπαράγουμε πολιτικές απόψεις και ούτε λίγο ούτε πολύ δημιουργούμε τις συνθήκες για τη δημιουργία ενός σκηνικού “σκληρού πολιτικού πορνό” (sic).

Πριν σας πω την άποψή μου και απαντήσω στο μήνυμα θα σας παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα από τη μέση του μηνύματος του:

“Θα πρέπει να παραδεχθείτε ότι όλοι εσείς που πολιτικολογείτε στο διαδίκτυο, δεν κάνετε τίποτε άλλο παρά να λέτε αυτά που γράφουν οι εφημερίδες, σε πιο λαϊκίστικη έκδοση. Μερικοί από σας δε, πληρώνονται ή και υποστηρίζονται από κάποια πολιτικά γραφεία, για να υποστηρίξουν πολιτικές και πρόσωπα, που συμφέρουν τους εκάστοτε πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής. Με αυτόν τον τρόπο παίζετε ως κομπάρσοι σε μια ταινία “σκληρού πολιτικού πορνό”, της οποίας οι θεατές είναι πάρα πολλοί, κυρίως γιατί προβάλλεται από την τηλεόραση σε ζώνες μεγάλης τηλεθέασης.”

Ομολογώ ότι η έκπληξή μου ήταν μεγάλη, και ενώ στην αρχή σκέφτηκα ότι ο φίλος αναγνώστης νόμισε ότι “τα παίρνω” από κάπου και διαμαρτυρήθηκε, και ότι επίσης αυτό που έκανε ήταν να κατηγορήσει το αναφαίρετο δικαίωμα του σκέπτεσθαι και εκφράζεσθαι ελεύθερα, εντούτοις μετά από δεύτερη σκέψη, κατάλαβα ότι …έχει δίκιο! Όχι βέβαια γιατί οι bloggers είναι πολιτικά πιόνια, που παίζουν το παιχνίδι της εξουσίας, αλλά γιατί όντως υπάρχει σκηνικό “σκληρού πολιτικού πορνό“, διαμορφωμένου εδώ και χρόνια από τα ίδια τα κόμματα και τα ΜΜΕ, στο οποίο σκηνικό μετέχουμε όλοι, και λόγω του διαδικτύου και των σελίδων μας, είμαστε εν δυνάμει “κομπάρσοι” στις “ερωτικές” πολιτικές κινηματογραφικές “παραγωγές”

Όμως έχω να απαντήσω στον αγαπητό φίλο, που τον ευχαριστώ για την αφορμή που μου έδωσε, για να γράψω αυτό το άρθρο, ότι η ελεύθερη έκφραση πολιτικών ιδεών στο διαδίκτυο, είναι μια ευκαιρία να γνωριστούμε οι πολίτες μεταξύ μας, να ανταλλάξουμε δόκιμα τις πολιτικές μας απόψεις, να γίνουν απόλυτα δημοκρατικές πολιτικές συζητήσεις και τέλος κάποια στιγμή στο μέλλον, που δεν θα αργήσει, θα έχουμε όλοι οι πολίτες ανεξαιρέτως, τη δύναμη να ακουστεί η άποψή μας για περισσότερες από 1 ημέρες την τετραετία (μιλώ για την ημέρα των εκλογών )

Δεν σχολιάζω περισσότερο, περιμένω τις δικές σας απόψεις για να ανοίξουμε το θέμα.

…